Ieder kaasje heeft zijn gaatje

Echte mannen huilen niet, maar ineens staat hij met tranen in zijn ogen de kaas te snijden. Om wat inkopen te doen voor Mannen(v)uur ging ik vanmorgen nog even naar de stad. Na de supermarkt, slijter en wijnhandel was het tijd voor de kaasboer. Ik loop naar binnen en in de winkel is niemand te bekennen. Geen klanten, maar ook geen medewerkers. Ik sta wat onhandig met een paar droge worsten naar alle mogelijke kazen te kijken in de hoop dat er snel iemand komt.

Ik hoef gelukkig niet al te lang te wachten tot de altijd vriendelijke kaasboer vanuit het magazijn de winkel in loopt. Een grote, sterke vent van in de dertig. Vriendelijk en stoer oogt hij. Hij verontschuldigt zich en geeft aan net bijna flauw te zijn gevallen, dus daarom even naar achteren te zijn gegaan. Ik raad hem aan wat te eten. Dat lijkt hem verstandig en hij geeft aan dat zo te doen. De klant is koning in deze zaak, dus ik word eerst geholpen. Het weinige eten zal inderdaad wel de oorzaak zijn van hoe hij zich voelt voegt hij er nog snel aan toe. Of de drukte met het openen van een nieuw filiaal.

Aangezien ik geen zin heb om zelf blokjes te snijden, vraag ik of hij dit voor me kan doen. Uiteraard geen probleem en met het grote mes in zijn handen gaat hij voor me aan de slag. Op mijn vraag of hij niet te hard werkt en het nieuwe filiaal hem misschien meer werk kost dan verwacht, breekt hij. De tranen verschijnen in zijn ogen terwijl hij mijn kaas snijdt. Hij is recent gescheiden vertelt hij me haast met schaamte en letterlijk met pijn en moeite. Hij praat er liever niet over en slikt zijn tranen, zo goed en kwaad als het kan, weg. Nee, ook met zijn vrienden niet geeft hij aan.

Daarop zeg ik dat de kaas die hij snijdt voor vrijdag is, wanneer ik een kampvuur houd voor mannen. Allemaal mannen met een eigen verhaal. Je hoeft je verhaal niet te delen, je mag ook alleen luisteren. Realiseren dat je niet de enige bent die tegen dingen aan loopt, zaken moeilijk of uitdagend vindt. Je mag ook vragen stellen, elkaar leren begrijpen en van elkaar leren. Ik nodig hem uit, maar mijn aanbod slaat hij vrij resoluut af. Hij is een binnenvetter geeft hij aan, praat niet over zijn gevoelens. Is bang dat hij dan zijn emoties de vrije loop laat. Net als hier, terwijl hij mijn kaas snijdt.

Ik geef aan dat ik het begrijp, groet hem en zeg dat mijn aanbod blijft staan. Dat er vast wel vaker een Mannen(v)uur komt en ik bijna iedere week in de winkel kom. Ik zie hem met zijn ene hand zijn ogen droog vegen en met de andere hand mijn groet beantwoorden. Terwijl ik naar huis ga besef ik me dat dit precies is waarom ik met Mannen(v)uur ben gestart en dat er nog een wereld te winnen is op het gebied van mannenemancipatie. Gelukkig heb ik net weer flink wat nieuw hout gekocht...

Abonneer je op mijn blog