Ongezien Nederland

Zaterdagochtend ontstaat er een discussie aan onze ontbijttafel. Aanleiding is de veelbesproken uitzending van Ongehoord Nederland. Beiden zijn we het er over eens dat deze racistisch was en alle grenzen over gaat. Daar gaat de discussie dan ook niet over. Wel over of racisme is voorbehouden aan 'witte' mensen (bewust tussen haakjes, omdat niemand in mijn ogen wit of zwart is, maar zoveel meer dan dat). Aangezien we op het punt staan om samen naar een festival te gaan besluiten we de discussie te staken en er een fijne dag van te maken samen.

Polarisatie

Ik kan het echter niet laten om toch de termen racisme en discriminatie op te zoeken op Wikipedia en besef me gelukkig op tijd dat het niet het moment is om een vormdiscussie aan te gaan. Toch zit het me niet lekker. In de media hoor ik steeds vaker een vorm van haat richting alles dat anders is. Anders dan hoe degene die de haat uitspreekt zichzelf ziet, of dit nu wit of zwart is, man of vrouw, arm of rijk, provinciaal of stedeling. De polarisatie wordt hiermee alleen maar vergroot en voornamelijk gevoed door een groep mensen die heel hard schreeuwen en zich allemaal ongehoord voelen. Met het item van Ongehoord Nederland als laatste lelijke voorbeeld.

Verschillen

Dat er verschillen zijn hoeven we wat mij betreft niet te ontkennen. Deze verschillen zijn namelijk zichtbaar en de verschillen niet willen zien maakt in mijn ogen ook dat je een ander niet erkent. Echter een ander veroordelen op basis van deze verschillen is verwerpelijk, maar wel aan de orde van de dag. Dat heb ik zelf de afgelopen jaren ook ontdekt. Als 'witte' man heb ik zelf nooit last gehad van racisme of discriminatie. Door samen te leven met de moeder van mijn kinderen, ontdekte ik dat dit voor haar anders was. Door haar Italiaanse achtergrond en achternaam had ze het lastig om uitgenodigd te worden op sollicitatiegesprekken en daar werd ze moedeloos van. Toen ze na ons trouwen met mijn achternaam ging solliciteren kreeg ze direct verschillende uitnodigingen. Op het moment dat ik mijn vriendin leerde kennen, merkte ik dat zij (en wij) anders benaderd werd dan ik gewend ben. Zo werden er opmerkingen of grapjes gemaakt die ze niet hadden gemaakt als ze blond en wit was geweest en wordt er regelmatig door zowel wit als zwart beoordelend naar ons gekeken als we samen over straat lopen. Een stukje pijnlijke persoonlijke bewustwording.

Ja; we verschillen allemaal van kleur, geslacht, geloof, seksuele voorkeur, denkwijzen, opvoeding, politieke voorkeur, etc. Dat maakt de wereld kleurrijk en interessant in mijn ogen. Daarom pleit ik ervoor om wat minder te schreeuwen en wat meer te luisteren. Luisteren nadat je een vraagt hebt gesteld, uit oprechte interesse. Welke uitdagingen kom jij tegen? Hoe ervaar jij dat? Wat zorgt ervoor dat jij hierdoor geraakt wordt? Wanneer loop je daar tegenaan? Wat verwacht je hierin van mij? De antwoorden zijn niet altijd leuk en soms zelfs pijnlijk, maar wel nodig voor bewustwording. Bewustwording van het feit dat er wel degelijk institutioneel racisme aanwezig is in onze maatschappij en dat we met z'n allen verantwoordelijk zijn om dit samen aan te pakken. Niet door tegen elkaar te schreeuwen, maar door met elkaar in gesprek te gaan. Op deze manier ontstaat er ruimte voor meer begrip en minder het gevoel van ongehoord te worden.

Ongezien

Dat dit niet altijd vlekkeloos gaat en dat er soms ook sprake blijft van onbegrip blijkt wel uit onze discussie aan de ontbijttafel. Gelukkig weten wij steeds eerder dat dit soort discussies niet over ons gaan of onze liefde voor elkaar. Het gaat vaak om botsende ego's, jarenlange beeldvorming door de media en ingesleten stereotyperingen en vooroordelen. Doordat we onze discussie konden parkeren vertrokken we uiteindelijk voor een heerlijke festivaldag. Een festival waar 15.000 mensen samenkwamen. 15.000 mensen met verschillen in kleur, geslacht, geloof, seksuele voorkeur, denkwijzen, opvoeding en politieke voorkeur. Die verschillen waren er en mochten er zijn, omdat alle botsende ego's even uitgeschakeld waren en de muziek boven al het mogelijke geschreeuw uitsteeg. Het gaf mij hoop dat de grootste groep mensen in ons prachtige landje zich niet achter Ongehoord Nederland schaart en dat liefde overwint. Het is alleen jammer dat dit vaak door de media niet belicht wordt en daardoor ongezien blijft.

Abonneer je op mijn blog